Na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej od 2011 r. podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:
• wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
• okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Odliczenie od dochodu przysługuje, jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały nam zwrócone w jakiejkolwiek formie.

Jeśli wydatki te były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), to odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W 2011 r. powyższa zasada nie uległa zmianie. Skorzystanie z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej nadal jest możliwe, o ile wydatki podlegające odliczeniu nie zostaną podatnikowi zwrócone. Poprzedni katalog funduszy, z których taki zwrot pozbawiał podatnika prawa do odliczenia uległ jednak od 2011 r. poszerzeniu o zakładowy fundusz aktywności.

Nie zmieniono natomiast przepisu dotyczącego odliczeń w razie otrzymania częściowego zwrotu z któregoś z wymienionych w przepisie funduszy. W takim przypadku wciąż odliczeniu podlega jednie różnica pomiędzy kwotą wydatku a kwotą otrzymanego zwrotu.

Trzeba pamiętać, że odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne można dokonać jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie warunki określone w przepisach przez ustawodawcę.

Podstawa prawna

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.

Aktualizacja styczeń 2012 - Paweł Huczko