Jednym ze źródeł przychodów jest stosunek pracy. W ramach stosunku pracy, pracownik uzyskuje różnego rodzaju korzyści. Zatem, aby móc prawidłowo odpowiedzieć na powyższe pytanie, należy w pierwszej kolejności wskazać jakie korzyści, powstałe po stronie pracownika, uznawane są za przychód.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), zwana dalej ustawą, w art. 12 ust.1 wymienia co uważa się za przychody ze stosunku pracy.

Są to wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W ustawie nie są zatem wyliczone wszystkie możliwe przychody. Umieszczone jest w niej wyliczenie przykładowe, co powoduje, że inne, nie wymienione korzyści także mogą być uznane za przychód.

Istotne jest, aby spełniły one warunki:

1. powodowały powstanie przysporzenia majątkowego u podatnika

2. ich źródłem był stosunek pracy

3. były realną korzyścią, otrzymaną lub pozostawioną do dyspozycji podatnika.