Trzeba wykazać nieściągalność całej wierzytelności
 |
Dla zaliczenia nieściągalnej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu trzeba zgromadzić odpowiednie dokumenty świadczące np. o jej nieściągalności. Jest to długotrwałe i kosztowne. Podatnicy stosują trick – dokumenty dowodzące nieściągalności wierzytelności dotyczą tylko jej części. Do kosztów uzyskania przychodu zaliczają natomiast całą wierzytelność. Podatnicy uważają, że wykazując nieściągalność części wierzytelności, pośrednio dowodzą nieściągalności całej wierzytelności i do kosztów mogą zaliczyć całą niezapłaconą kwotę. To ryzykowna strategia.
Udaje się tylko wtedy, gdy do sądu trafi roszczenie o zapłatę całej wierzytelności, a egzekucja będzie dotyczyć części wierzytelności. Nie uda się, gdy do sądu trafi roszczenie tylko na część wierzytelności.
Wierzytelności nieściągalne nie są kosztem uzyskania przychodu. Wyjątek dotyczy nieprzedawnionych wierzytelności zaliczonych wcześniej do przychodów należnych, których nieściągalność została udokumentowana:
1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2) postanowieniem sądu o:
a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, albo
b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub
c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo
3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
Przykładem nieudanej próby realizacji wymogu zgromadzenia jednego z tych dokumentów „na skróty” jest interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 2 września 2009 r. (sygnatura IPPB1/415-434/09-3/KS).
Organ podatkowy oceniał zamiar uprawdopodobnienia nieściągalności 1 mln zł, w sytuacji gdy 900 tys. zł nie zostało zasądzone wyrokiem sądowym. Wierzyciel posiadał wierzytelność wobec firmy W. w wysokości 1 mln zł, którą chciał uznać za koszt uzyskania przychodów. Firma K. planowała uzyskać wyrok sądowy przeciwko W. na kwotę 100 tys. zł. Po nieudanej egzekucji komorniczej 100 000 zł zakończonej stwierdzeniem braku majątku dłużnika, a tym samym brakiem możliwości ściągnięcia do kosztów miałaby zostać zaliczona kwota 1 mln zł.
Podobne artykuły: | Polecamy: |
