W obowiązujących krajowych przepisach podatkowych w podatkach dochodowych kosztem jest każdy wydatek, który jest bezpośrednio związany z uzyskanym przychodem lub ma na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu (wydatki pośrednie), a nie został wyłączony przez ustawodawcę jako koszt na mocy odrębnych przepisów. Przepisy ustaw podatkowych nie wprowadzają odrębnej kategorii kosztów związanych z rozpoczynaniem działalności gospodarczej. Dotyczy to również wyłączenia takich wydatków z kosztów podatkowych. Dlatego też jakakolwiek kwalifikacja ponoszonych wydatków tego typu powinna być powiązana z przychodem w sposób bezpośredni lub pośredni.

Polski ustawodawca nie wprowadził definicji bezpośredniego lub pośredniego powiązania kosztu z przychodem. Bez wątpienia analizowane wydatki nie będą miały bezpośredniego związku, gdyż ich poniesienie nie przekłada się automatycznie na uzyskiwany przez podatnika przychód.

Można jednak przyjąć, że ich poniesienie ma na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu, jakim jest przyszły przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Bez takich kosztów przedsiębiorca nie mógłby tej działalności prowadzić, a zatem są one niezbędnym elementem wydatków związanych z działalnością w sposób pośredni. W związku z powyższym powinny one zostać uznane jako koszty uzyskania przychodu.

Jeżeli sam fakt traktowania wydatków związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej jako kosztów pośrednich nie powinien budzić problemów, to pewne trudności mogą się pojawić przy kwalifikacji okresu, w którym wydatki te powinny być zaewidencjonowane jako koszt.