Zgodnie z przepisami polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) za polskiego rezydenta podatkowego uznaje się osoby, przebywające w Polsce dłużej niż 183 dni w danym roku, bądź też posiadające tu centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).

Oznacza to, że jeżeli dana osoba, podejmując pracę w Niemczech np. pozostawi najbliższą rodzinę w Polsce, dla celów rozliczeń z fiskusem będzie ona zasadniczo traktowana jako polski rezydent podatkowy. 

Wiąże się z tym obowiązek deklarowania i opodatkowania w Polsce dochodów uzyskiwanych w innych państwach (z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania).

Jednakże w sytuacji, w której ta sama osoba  przeniosłaby do Niemiec swój ośrodek interesów życiowych i spędzałaby w Polsce mniej niż 183 dni w roku, będzie ona uważana za nierezydenta podatkowego Polski.

Jak należy zadeklarować dochody polskie i niemieckie?

Jeśli polski rezydent podatkowy w danym roku podatkowym uzyska dochody z pracy zarówno w Polsce, jak i w Niemczech, będzie miał obowiązek zadeklarowania w polskim zeznaniu podatkowym (PIT-36) obu dochodów, jednak dochody uzyskane za pracę w Niemczech będą zwolnione z opodatkowania w Polsce i zostaną wykazane wyłącznie dla celów ustalenia efektywnej stawki podatkowej mającej zastosowanie do dochodów tej osoby, które w naszym kraju będą podlegały opodatkowaniu (czyli np. do dochodów za prace w Polsce).