Generalnie zasadę obliczania długości pobytu w danym państwie formułuje Modelowa Konwencja w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD). Na tej Konwencji trzeba się zatem opierać, obliczając długość pobytu pracownika w danym kraju.

Z Komentarza do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) wynika, że obliczanie długości pobytu w danym państwie jest dokonywane poprzez stosowanie metody opartej na „dniach fizycznej obecności”.

W ramach tej metody każda część dnia, nawet bardzo krótka, spędzona przez podatnika w danym państwie, liczy się jako dzień obecności w tym państwie przy obliczaniu okresu 183 dni.

Jako dzień obecności liczone są więc:
• dzień przybycia i wyjazdu,
• wszystkie inne dni spędzone w danym państwie, także soboty i niedziele oraz święta narodowe,
• urlopy przed, w czasie i po zakończeniu działalności,
• krótkie przerwy (szkolenia, strajki, zamkniecie przedsiębiorstwa, opóźnienie dostaw)
• dni choroby,
• dni zajęte z powodu śmierci lub choroby w rodzinie

Nie bierze się natomiast pod uwagę dni spędzonych w tym państwie w czasie przejazdu między dwoma miejscami położonymi poza tym państwem. Również nie może być brany pod uwagę każdy pełny dzień spędzony poza danym państwem, czy to w celach wakacyjnych, służbowych, czy z innej przyczyny.

Stosowanie tej metody nie jest więc skomplikowane, gdyż dana osoba albo jest obecna w danym kraju, albo nie. Fakt obecności jest zatem stosunkowo łatwy do udokumentowania w razie zażądania takiego dowodu przez organ podatkowy.