Pamiętajmy, że nie wolno nam odliczyć wydatków ponoszonych na użytkowanie Internetu w mieszkaniu, które nie jest naszym miejscem zamieszkania, nawet jeśli jesteśmy jego prawnym właścicielem.

Miejsce zamieszkania, w stosunku do którego dokonywane jest odliczenie, powinno być zgodne z miejscem zamieszkania, określonym w formularzu NIP-1 lub NIP-3, złożonym w urzędzie skarbowym. Nie musi to być miejsce zameldowania, jednak musi to być faktyczne miejsce zamieszkania podatnika. Również np. wynajmowane mieszkanie.

Jeśli posiadamy więcej niż jeden lokal mieszkalny połączony z Internetem, będziemy musieli się zdecydować na odliczanie wydatków tylko z jednego z nich. W ustawie jest bowiem mowa o jednym lokalu (budynku).

Jeżeli w NIP-1 podaliśmy inne miejsce zamieszkania, niż to, w odniesieniu do którego odliczamy ulgę na Internet, musimy jak najszybciej złożyć formularz aktualizacyjny NIP-1 albo NIP-3. Uchroni nas to nie tylko przed koniecznością wytłumaczenia się przed urzędem skarbowym z tych rozbieżności, ale też pozwoli uniknąć sankcji karnych skarbowych za niezaktualizowanie danych w ustawowym terminie.

Odliczeniu w ramach przysługującego limitu podlegają wydatki faktycznie poniesione przez nas w roku podatkowym, niezależnie od tego, jakiego okresu dotyczyły. Oznacza to, że nawet jeśli usługi dostępu do Internetu opłacimy z góry, to wydatki podlegają odliczeniu w rozliczeniu za rok, w którym je poniesiemy.

Odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość wydatków została udokumentowana fakturą w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Brak faktury uniemożliwia nam skorzystanie z odliczenia. Wydatki nie są wówczas udokumentowane w sposób wymagany przepisami. Nie jest tym samym możliwe odliczenie wydatków na podstawie faktury (rachunków) wystawionych przez podmioty zagraniczne, nie będące podatnikami w rozumieniu polskiej ustawy o podatku od towarów i usług.